ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ » Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
23/04/2010 |
Συγγραφέας:
Stefanos
|
Σχόλια |
+38415
Εθνική ταυτότητα
Εμείς σας δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού.
Ποιοι εμείς δηλαδή, δυόμιση χιλιάδες χρόνια μας χωρίζουν από αυτούς που άναψαν τα φώτα της φιλοσοφίας, της λογικής, των τεχνών και των επιστημών. Με ποιο δικαίωμα διεκδικούμε τους προσωκρατικούς ας πούμε, όταν αυτοί ήταν που πρώτοι αμφισβήτησαν την θεϊκή εκπόρευση των φυσικών φαινομένων ενώ εμείς τρέχουμε να θεραπευτούμε με το «νερό του Καματερού», να αγιοποιήσουμε την «αγία του Αιγάλεω», να προσκυνήσουμε την αγία Ζώνη ή να οσιοποιήσουμε τον δύστυχο μοναχό που πέθανε και δεν έλιωνε;
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι.
Με ποιο δικαίωμα τους διεκδικούμε ως προγόνους όταν τους θυμόμαστε μόνο επιχειρηματολογώντας για να δώσουμε οντότητα στην σημερινή ανυπαρξία μας, αλλά ποτέ για να ζήσουμε με την πνευματική κληρονομιά τους;
Ακόμα και το οικόπεδο που μας άφησαν το λεηλατήσαμε το δηλητηριάσαμε το γεμίσαμε σκουπίδια, το καταστρέψαμε με κάθε δυνατό τρόπο.
Όσο για γλώσσα ας το αφήσουμε καλύτερα, άλλο δράμα εκεί!
Ναι κληρονομήσαμε την γλώσσα μίτρα, αλλά όταν άρχισε ο πνευματικός μας εκπεσμός εκεί κάπου στα ελληνιστικά χρόνια έσπευσαν πανικόβλητοι οι Αλεξανδρινοί να την βαλσαμώσουν μέσα σε πνεύματα και τόνους νομίζοντας ότι έτσι θα σταματήσουν την φθορά. Οι
18/04/2010 |
Συγγραφέας:
Νίκη Λαμπροπούλου
|
Σχόλια |
+6673
Περνάμε τα καλύτερά μας χρόνια στο σχολείο, και είναι αρκετά.. Ο λόγος που μας έλεγαν οι μεγάλοι ότι πρέπει να γίνουμε καλοί μαθητές/τριες είναι να προκόψουμε στη ζωή μας, να βρούμε δουλειά. Το παράδειγμα είναι αληθινό, είναι οι πρώην γείτονες μου στο Λονδίνο.
Ο πατέρας, Αιγύπτιος, ήρθε στη Αγγλία μετά από χρόνια στα καράβια και άνοιξε ένα μικρό ψιλικατζίδικο (news agency). Παντρεύτηκε Αγγλίδα αστυνομικό που γνώρισε στο τμήμα. πήρε πολλά ρίσκα, άνοιξε μαγαζί απέναντι από το βρετανικό μουσείο δουλεύοντας μέρα νύχτα. Έστειλε τα 2 κορίτσια του στο καλύτερο ιδιωτικό σχολείο του Βορείου Λονδίνου και πέρασε η μεγάλη (Σ) Δικηγορική στο Καίμπριτζ και η μικρότερη (Λ) Αγγλική Φιλολογία στην Οξφόρδη. Τα κορίτσια αποφοίτησαν.
Η Σ έπιασε δουλειά σε εταιρία στο Σίτυ και έκανε περαιτέρω επιμόρφωση για 2 χρόνια που πλήρωσε η εταιρία. Ο πατέρας της, όπως συνηθίζεται στην Αιγυπτιακή κουλτούρα, της αγόρασε πανάκριβο διαμέρισμα και πούλησε το μαγαζί που είχε. Στα 2 χρόνια θα έπαιρνε προαγωγή με μισθό 65.000 λίρες το χρόνο. Η Σ παράτησε την εταιρία και άρχισε να δουλεύει σε μικρότερη εταιρία με πολύ λιγότερα χρήματα που συνεργάζεται με φιλανθρωπικές εταιρίες.
Η Λ ξεκίνησε τη Δραματική σχολή και άρχισε να δουλεύει τα καλοκαίρια για να πληρώνει τα
13/04/2010 |
Συγγραφέας:
Νίκη Λαμπροπούλου
|
Σχόλια |
+29145
Προβλήματα που δε σκεφτήκαμε ποτέ...
(Το άρθρο βασίζεται σε προσωπική εμπειρία οπότε είναι περισσότερο υποκειμενικό σε σχέση με άλλα άρθρα μου)
Η Ελλάδα είναι χώρα με παράδοση στη μουσική (όπως και στον αθλητισμό, γράμματα κλπ). Η μουσική στα σχολεία είναι υποτυπώδης σε σχέση με τις άλλες χώρες και αρκετά ιδιωτικά που αναγνωρίζουν την επίδραση των ήχων στο σώμα και τη σκέψη (που υπάρχει βέβαια από τους αρχαίους μας κλπ).
Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 2 οργανώσεις μουσικών εκπαιδευτικών με ενεργητική δραστηριότητα που πολλές φορές καθορίζει εκπαιδευτική πολιτική. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η κατασκευή Μεταπτυχιακού σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Λονδίνου από την ΕΕΜΑΠΕ.
Ο λόγος που υπάρχουν τέτοιες ενώσεις είναι σχετικοί με τις δυσκολίες που συναντούν οι μουσικοί εκπαιδευτικοί, για παράδειγμα ξεκινώντας με την εκπαίδευσή τους. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν σε ένα συνέδριο ρώτησα μια συνάδελφο μουσικό γιατί δεν κάνει διδακτορικό εφόσον είναι τόσο καλή. Η απάντηση ήταν ότι δεν υπάρχουν. Και όταν ρώτησα το λόγο ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακός: κρατικά πτυχία δεν υπάρχουν παρά μόνο αυτά που δίνουν οι ιδιοκτήτες των ωδείων τα οποία δεν είναι μεταπτυχιακά ή διδακτορικά. Αυτό έχει ως συνέπεια οι μουσικοί να μην μπορούν να πάρουν μέρος σε έρευνες, σε ευρωπαικά προγράμματα κλπ αν θα ήθελαν να ακολουθήσουν
01/04/2010 |
Συγγραφέας:
Μαριάννα Βιβίτσου
|
Σχόλια |
+16530
Λιτό και επίκαιρο και, νομίζω, ταιριαστό με την ατμόσφαιρα συλλογισμού που τούτες οι μέρες 'επιβάλλουν'. Το βρήκα στο ιστολόγιο της φίλης Αίγλης Κουγιά και σας το αφιερώνω.
Το τέλος του φόβουβρίσκει τον άνθρωπονα σκαρφαλώνει τις κορυφές των καιρώνΤο σκοτάδι καταλύεταιΗ μνήμη σαρκώνει ό,τι γεννήθηκεΚαινούργια σώματα,καμωμένα απ' τον πηλό του ουρανού
Όπως κ το έργο 'Συμπαντική Θύελλα' της Αθηνάς Σουγλέρη από το ίδιο ιστολόγιο.
21/03/2010 |
Συγγραφέας:
Maria Daskolia
|
Σχόλια |
+6205
Όταν τα παιδιά διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ανάμεσα στα οποία είναι το αυτονόητο ενός χώρου για να παίζουν...
Δείτε "Τα παιδία ΔΕΝ παίζει", την χωρίς σενάριο ταινία-ντοκυμαντέρ των Αγγ. Ανδρικοπούλου και Αργ. Τσεπελίκα, που παρακολουθεί την προσπάθεια μιας παρέας μικρών παιδιών από την Πάτρα να διεκδικήσουν ελεύθερο δικό τους πεδίο για να παίξουν (!) μέσα σε έναν ασφυκτικό αστικό χώρο, δημιουργημένο από μεγάλους και περιφρουρημένο για τις ανάγκες μόνο των μεγάλων.
Παιδιά διαφορετικών εθνοτήτων στην Ελλάδα του σήμερα δίνουν μαθήματα δημοκρατικής δραστηριοποίησης και δράσης, καθώς συνηδειτοποιούν ότι έχουν και αυτά "δικαίωμα στο περιβάλλον", "δικαίωμα στη φυσική δραστηριότητα", "δικαίωμα στο παιγνίδι", "δικαίωμα στη χρήση της πόλης και της γειτονιάς τους", "δικαίωμα στην πραγματική ζωή"... Και για όλα αυτά χρειάζεται να φτάσουν μέχρι το Δήμαρχο... «Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας δήμαρχος σε μια τέτοια περίπτωση είναι να ικανοποιήσει το αίτημα των μικρών του δημοτών», δήλωσε ο Δήμαρχος της πόλης.
Η κάμερα παρακολουθεί την παρέα των παιδιών από την αρχή μέχρι το τέλος, και καταγράφει το λόγο και τη δράση τους. Ασχολίαστα, γιατί όπου οι ίδιοι οι πολίτες (ακόμα και όταν πρόκειται για παιδιά) παίρνουν σοβαρά την ιδιότητά τους, τα υπόλοιπα είναι εκ του περισσού!Μαθήματα δημοκρατικής διεκδίκησης αυτονόητων, αλλά συχνά ξεχασμένων, συνθηκών
21/03/2010 |
Συγγραφέας:
silvia okaliova
|
Σχόλια |
+7515
Το σημερινό σχολείο αναπτύσσει μόνο το μυαλό και καθόλου την καρδιά... και το σώμα και δεν εννοώ μόνο την γυμναστική που είναι έλειπες.
Κάθε επτά χρόνια αλλάζουν όλα τα κύτταρα του ανθρώπου.
Στη Σοβιετική ένωση δεν ήταν όλα λάθος. Τα σχολεία είχαν γυμναστήρια πλήρες εξοπλισμένα. Εκτός απ' αυτό τα παιδιά εκεί πήγαιναν στο σχολείο 7 χρονών και έπρεπε να ξέρουν ήδη να διαβάζουν και να γράφουν και να μετράνε από το σπίτι. Αυτό είναι μία δεξιότητα που πρέπει να πάρει το παιδί μέσα από το παιχνίδι και ο δάσκαλος δεν μπορεί να παίζει με όλα τα παιδιά. Ο γονιός όμως ναι. Θα μπορούσες να πεις ότι θα ήταν άδικο για τους φτωχούς και άνεργους γιατί εκείνοι είναι που αγαπάνε περισσότερα τα παιδιά τους και έχουν χρόνο να ασχολούνται τώρα με τα παιδιά με τα μειωμένα ωράρια τους. Αν δεν έχουν χρόνο, ας το κατακτήσουν!
Ο πληρωμένος εκπαιδευτής των πλουσίων δεν μπορεί να δώσει στο παιδί την αγάπη για την οικογένεια και την φυλή όπως ο γονιός και αυτό είναι που εκτός των άλλων χρειάζεται να αποκτήσει ένα παιδί μέχρι τα 7 του.
Βέβαια σήμερα είναι καλό και να εξοικειωθεί το παιδί με το κομπιούτερ κομπιούτερ, μέσω παιχνιδιού, ένα μικρό
05/03/2010 |
Συγγραφέας:
Μαριάννα Βιβίτσου
|
Σχόλιο |
+5470
Ξεπερνώντας την πραγματικότητα του σήμερα
Το διασχολικό πρόγραμμα που πραγματοποιήσαμε την προηγούμενη σχολικη χρονιά είχε τίτλο "Ξεπερνώντας το σχολείο του σήμερα: Όνειρα και σκέψεις για το σχολείο του αύριο". Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός διαδικτυακού συνεργατικού περιβάλλοντος (wiki) όπου οι μαθήτριες και οι μαθητές 3 περιφερειακών σχολείων με την υποστήριξη των καθηγητών τους θα εξέφραζαν τους προβληματισμούς και τις ιδέες τους πάνω σε θέματα που οι ίδιοι θα επέλεγαν. Έτσι και έγινε. Με τους καθηγητές στο παρασκήνιο, να υπποστηρίζουν την προσπάθεια και να βοηθούν στη διαχείριση του περιβάλλοντος, οι μαθητές ανακάλυψαν μια άλλη διάσταση του σχολείου. Ότι μπορούν να μαθαίνουν και να χρησιμοποιούν κριτικά το διαδίκτυο.
Ξεπερνώντας την αρχική αμηχανία, τις τεχνικές δυσκολίες, τους χρονικούς περιορισμούς και συμπληρώνοντας σιγά-σιγά τα γνωστικά κενά, οι μαθητές μας, εκτός από το ‘διαφορετικό σχολείο', πρότειναν και επεξεργάστηκαν πολλά ακόμη θέματα (π.χ. περιβάλλον, τα δικαιώματα του παιδιού, ανθρώπινες σχέσεις, κλπ.). Σε 101 διαφορετικές σελίδες που έφτιαξαν και ανάρτησαν οι ίδιοι, έπαιξαν το ρόλο του διαχειριστή (και του δάσκαλου) καλωσορίζοντας τα νέα μέλη και καθοδηγώντας τα στα πρώτα τους βήματα, συνέθεσαν κανόνες για την καλή λειτουργία της κοινότητας, άσκησαν κριτική για εκπαιδευτικά και κοινωνικά ζητήματα, πρότειναν λύσεις. Τελικά, ξεπερνώντας τον ίδιο τους τον εαυτό, οι μαθητές
01/02/2010 |
Συγγραφέας:
Μαριάννα Βιβίτσου
|
Σχόλια |
+4380
Ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν τους Έλληνες μαθητές στα χαμηλότερα επίπεδα κατάταξης στους πίνακες αποτελεσμάτων παγκόσμιων διαγωνισμών δεξιοτήτων, όπως, λ.χ., ο διαγωνισμός PISA; Πού να αναζητήσουμε τα αίτια της, κατά γενική ομολογία, παρακμής του εκπαιδευτικού μας συστήματος και, πιο συγκεκριμένα, της υποχρεωτικής εκπαίδευσης; Στον ελλιπή εξοπλισμό και τις ανεπαρκείς κτηριακές υποδομές και εγκαταστάσεις; Στα πρόσφατα αναθεωρημένα, και μη, αναλυτικά προγράμματα σπουδών; Στα 'νέα' διδακτικά εγχειρίδια και το υλικό που χρησιμοποιείται για την επίτευξη των διδακτικών στόχων γενικότερα; Στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών; Στην ανάγκη αποδέσμευσης του Λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα;
Ή μήπως πρόκειται για ένα καθολικότερο κοινωνικό ζήτημα;
Είναι βέβαιο ότι αν αναλύσουμε ξεχωριστά καθεμιά από τις πιθανές κατηγορίες προβλημάτων που μόλις καταγράψαμε, θα εντοπίσουμε σημεία που επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα της ένταξής τους στην παραπάνω λίστα. Άλλωστε εδώ και χρόνια ειδικοί επικεντρώνονται σε κάποιον από τους τομείς αυτούς, συζητούν, και τοποθετούνται συχνά προτείνοντας εμπεριστατωμένες λύσεις. Ωστόσο, το ζήτημα της εκπαίδευσης δεν θα έπρεπε να αποτελεί θέμα για συζήτηση και αποφάσεις αποκλειστικά του νομοθετικού σώματος, του αρμόδιου υπουργείου, των επαϊόντων της εκπαίδευσης και των αντίστοιχων συνδικαλιστικών φορέων. Αλλά ζήτημα συνολικότερου κοινωνικού προβληματισμού σχετικά με την όλη στοχοθεσία και τις επιδιώξεις, τη λογική δηλαδή
15/12/2009 |
Συγγραφέας:
Νίκη Λαμπροπούλου
|
Σχόλια |
+5493
Φυγόκεντρος Λήψη Αποφάσεων
Της Νίκης Λαμπροπούλου & του Απόστολου Μπίρμπα, Eκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπαίδευσης
* Εκπαίδευση & Νέες Τεχνολογίες* 2-2004 ISSN 1790-0964 33-37
Τα τελευταία χρόνια οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στο εξωτερικό έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε σεμινάρια στην Ελλάδα για την προσαρμογή τους στο νέο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Τα σεμινάρια αυτά παρέχουν αρκετή βοήθεια όμως δεν είναι εξειδικευμένα σε πρακτικά θέματα και προβλήματα που θα συναντήσουν οι εκπαιδευτικοί στη Μ. Βρετανία καθώς ασχολούνται γενικά με τα θέματα της εκπαίδευσης στο εξωτερικό. Κάποιες φορές εκπαιδευτικοί που δουλεύουν ήδη με απόσπαση στο εξωτερικό και συντονιστές εκπαίδευσης συμμετέχουν στην προσπάθεια αυτή για ενημέρωση. Παρ' όλα αυτά η ενημέρωση αυτή δεν έχει συνέχεια και πρακτική εφαρμογή καθώς είναι μικρής διάρκειας και οι προσεγγίσεις είναι καθαρά θεωρητικές. Επίσης δεν υπάρχει ολοκληρωμένος και συγκεκριμένος οδηγός για κάθε χώρα, βασισμένος σε εμπειρίες, ιδέες και προτάσεις εκπαιδευτικών παλαιότερων χρόνων. Έτσι η γνώση που αποκτούν οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί σε χώρες του εξωτερικού δε χρησιμοποιείται με αποτέλεσμα οι νεοαποσπασθέντες να «ανακαλύπτουν τον τροχό» από την αρχή, κάθε χρόνο.
Το εκπαιδευτικό σύστημα και οι συνθήκες εργασίας στη Μ. Βρετανία και τις άλλες χώρεςείναι διαφορετικές κατά περίπτωση, όπως ο διασκορπισμός των σχολείων, η μη δυνατότη-τα παραμονής σε συγκεκριμένο σχολείο, η δυσκολία εκμάθησης της ελληνικής
12/04/2009 |
Συγγραφέας:
Kallia
|
Σχόλια |
+4653
Για πάρα πολλούς και όχι μόνον "δια τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ" είναι ευδιάκριτο ότι εδώ και δεκαετίες οι καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ επιδιώκουν την πλήρη χειραγώγηση του Εκπαιδευτικού Συστήματος και της παιδείας γενικότερα.
Στόχος της κυρίαρχης τάξης, και εδώ στην Ελλάδα βεβαίως, είναι η εκπαίδευση να υπηρετεί πιστά και δίχως παρεκκλίσεις τις ανάγκες της, τις αξίες της, τους κοινωνικοοικονομικούς στόχους της και τη βουλιμία της για κέρδη.
Είναι σαφές ότι η ιδιωτικοποίηση, η οποία προωθείται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, την καθιστά ένα κερδοφόρο εμπόρευμα. Η παραπαιδεία ανθεί, εκτός από Ιδιωτικά Kολέγια , Λύκεια, Γυμνάσια, Δημοτικά, Νηπιαγωγεία, Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, έχουμε ήδη και Ιδιωτική Επαγγελματική Κατάρτιση και Ιδιωτικές Μεταπτυχιακές Σπουδές. Επιπλέον και η εκτύπωση των βιβλίων των δημοσίων σχολείων έχει ανατεθεί σε ιδιώτες, αλλά και εκπαιδευτικά προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών και πολλά άλλα εκπαιδευτικά αναλώσιμα είδη. Μια μεγάλη, λοιπόν, "βιομηχανία" έχει δημιουργηθεί γύρω από την εκπαιδευτική διαδικασία που αποφέρει μεγάλα κέρδη.
Συμπτωματικά προωθείται, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, η σύνδεση της εκπαίδευσης με την οικονομία της αγοράς, δηλαδή η λειτουργία της σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς. Έτσι, από τα τεχνικά Λύκεια και τα Σχολεία Κατάρτισης θα προέρχεται το φτηνό, ευέλικτο, με μικρή κατάρτιση εργατικό δυναμικό. Οι εργάτες που θα