ΛΕΞΗ-ΚΛΕΙΔΙ » εκτελεστική
14/05/2010 |
Συγγραφέας:
DinoG
|
Σχόλια |
+28400
Να επανα-διαχωριστούν οι τέσσερις βασικές εξουσίες: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική και “Τέταρτη” (ΜΜΕ). Θέσπιση ασυμβίβαστου μεταξύ βουλευτικής και κυβερνητικής ιδιότητας.
Διερχόμαστε μία περίοδο πολιτικής κρίσης. Θεωρώ ότι η αιτία της κρίσης βρίσκεται στην αδυναμία του πολιτικού κόσμου να εξασφαλίσει πραγματική Δημοκρατία. Το δε παρατηρούμενο έλλειμμα Δημοκρατίας οφείλεται στην συνένωση των τεσσάρων βασικών εξουσιών: Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής και "Τέταρτης".
Δυστυχώς δεν υφίσταται πλέον διαχωρισμός εξουσιών. Η Νομοθετική είναι ενωμένη με την Εκτελεστική από την φύση του πολιτεύματος (τα μέλη της κυβέρνησης είναι σχεδόν αποκλειστικά και βουλευτές). Η Δικαστική, αρχικά ευθυγραμμίσθηκε με τις δύο προηγούμενες (με άλλοθι το δημόσιο συμφέρον και υπό την σκιά του ελέγχου των δικαστικών από τους πολιτικούς) και ακολούθως έχασε την αξιοπιστία της γενικώς, επικουρούμενη κυρίως από την πολυνομία. Η Τέταρτη, ως κατ' εξοχήν φορέας που επηρεάζει το εκλογικό σώμα, συνεργάσθηκε με τις παραπάνω με αποτέλεσμα την ονομαζόμενη διαπλοκή. Τέλος, με κομματικούς διορισμούς και ρουσφέτια μεθοδεύεται και η ευθυγράμμιση-συνένωση του κράτους με το εκάστοτε κυβερνών κόμμα.
Το προφανές αποτέλεσμα είναι η κατάχρηση της εξουσίας. Αυτή προκαλεί μία ομογενοποιημένη άνευ όρων προσπάθεια απόκτησης και διατήρησης της εξουσίας από τους πολιτικούς φορείς και καταστρέφει τις σχετικές ηθικές αξίες. Άμεσο επακόλουθο είναι η ανυπαρξία εναλλακτικών πολιτικών και η ενίσχυση της διαπλοκής με τους φορείς που επηρεάζουν το εκλογικό σώμα. Ακολουθούν η κατάργηση της ισονομίας και της ελεύθερης αγοράς
10/09/2010 |
Συγγραφέας:
dim
|
Σχόλια |
+19865
Από την εμπειρία του χθες στην αλλαγή του αύριο: Εργαλεία και προτάσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση
Το να μιλήσει κανείς ή πολύ περισσότερο να προσπαθήσει να αναλύσει αυτήν την ιστορική περίοδο της νεώτερης Ελλάδας παρουσιάζει πολλές δυσκολίες.
Πρώτον γιατί δεν έχει μελετηθεί επαρκώς από τη σύγχρονη ιστοριογραφία.
Δεύτερον γιατί πολλά από τα φαινόμενα έχουν τις ρίζες τους σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους.
Παρόλα αυτά η πρόσφατη χρεοκοπία μάς επιβάλει να ανασυνταχθούμε, να παραμερίσουμε την «ευγενή μας τύφλωση», τα νεότερα εθνικά μας στερεότυπα, και να ενεργήσουμε ως μέλη ενός συνόλου, με κοινά συμφέροντα και κοινό όραμα.
Όταν το 1974 κατέρρευσε η ανεκδιήγητη χούντα κυρίως από τα δικά της λάθη και ανεπάρκειες και μες την μέθη της ελευθερίας των ημερών ήταν πολλοί εκείνοι που μας βεβαίωναν ότι το καθεστώς της δεν απέκτησε ποτέ λαϊκό έρεισμα.
Ε λοιπόν αυτό ήταν ψέμα, διότι και λαϊκό έρεισμα είχε, δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι για πολλά χρόνια μετά θα ακούμε γύρω μας «ε ρε ένας Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται», αλλά και αισθητική κληρονομιά άφησε.
Ακολούθησε η επταετία της Ν. Δημοκρατίας και του Κ. Καραμανλή.
Στα θετικά της καταγράφονται η προσπάθεια εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε., η στήριξη της προεδρευόμενης Δημοκρατίας και η οριστική απομάκρυνση του βασιλικού θεσμού, η απόπειρα εκβιομηχάνισης, η δημιουργία των βιομηχανικών ζωνών έξω από πολλές πόλεις επί υπουργίας Έβερτ
